Coco

Pixar’ın kültürel dokuyu ve insan psikolojisini en zarif şekilde işlediği yapımlardan biri olan Coco, Meksika’nın geleneksel Ölüler Günü (Día de los Muertos) ritüelini merkezine alarak hem görsel hem de ruhsal açıdan büyüleyici bir evren inşâ ediyor. Ailesinin nesillerdir süregelen katı müzik yasağına rağmen melodilere tutkuyla bağlı olan Miguel’in serüveni, bireysel idealler ile ailevî bağlar arasındaki kadim çatışmayı derinlemesine irdeliyor. Ölüler Diyarı’nın rengârenk, dikey ve mimarî açıdan zengin mekân tasarımı; ölüm mefhumunu kasvetli bir son olmaktan çıkarıp sevgi, hatırlanma ve kadirşinaslık ekseninde yeniden tanımlıyor. Filmin anlatı gücü, unutulma korkusu ile hatıraların ölümsüzlüğü arasındaki o ince çizgide düğümleniyor. Bir insanın nihâî ölümünün fizîkî dünyadan ayrılışında değil, yaşayanların zihninde silindiğinde vuku bulduğu fikri, hikâyenin duygusal omurgasını fevkalâde bir olgunlukla tahkim ediyor. Müzikal düzenlemelerin yalnızca bir arka plan ezgisi değil, karakterlerin iç dünyalarını ve geçmişin sırlarını aydınlatan birer anlatım vasıtasına dönüşmesi filmin tesirini artırıyor. Bilhassa hafıza ile ezgilerin kesiştiği o dönüm noktası, sinema tarihinin en samimi ve göz yaşartıcı anlarından birine sahne oluyor. Görsel zekâsı, kusursuz senaryo matematiği, nesiller arası bağı onaran şefkatli bakışı ve kâinatın en evrensel hissi olan sevgiyi yücelten tavrıyla Coco, her yaştan izleyiciye hitap eden seçkin bir başyapıt niteliği taşıyor.