Hanshiro Tsugumo adında bir samuray, olağan dışı bir taleple Iyi Klanı'nın konağına gelir. İçinde bulunduğu çaresiz durum nedeniyle konağın avlusunda, ritüelsel bir intihar olan harakiri yapmak istemektedir. Ancak bu talebin o kadar da alışılmadık olmadığı anlaşılır; zira talepte bulunanların niyetleri her zaman onurlu olmasa da klan daha önce de benzer isteklerle karşılaşmıştır. Klan büyüğü, Tsugumo'ya aynı talepte bulunan son samurayın hikâyesini ve bu durumun nasıl bir sonla bittiğini anlatır. Peki, Tsugumo tüm bunlara rağmen kararından vazgeçmeyip bu eylemi gerçekleştirecek midir?
Masaki Kobayashi’nin 1962 yapımı başyapıtı Harakiri (Seppuku), sinema tarihinin en güçlü ve sarsıcı dönem dramalarından biridir. 17. yüzyıl Japonya'sında, Barış Dönemi'nin getirdiği yoksullukla mücadele eden sahipsiz bir samuray olan Hanshirô Tsugumo'nun, İyi klanının konağına gelerek ritüelistik bir intihar (seppuku) izni istemesiyle başlayan hikâye, katman katman açılan amansız bir hesaplaşmaya dönüşür. Kobayashi, görünürde basit bir girizgâhı, feodal düzenin yozlaşmış ahlâk anlayışına yöneltilmiş sert bir eleştiriye dönüştürmeyi başarır.
Filmin anlatı yapısı, eksiksiz bir kurgu mühendisliğinin ürünüdür. Senarist Shinobu Hashimoto'nun kaleme aldığı senaryo, geriye dönüşler vasıtasıyla seyirciyi hakikatin adım adım gün yüzüne çıktığı zihnî bir yolculuğa çıkarır. Motome Chijiiwa'nın trajik sonu üzerinden işlenen temalar; onur, sadakat ve gelenek gibi kavramların muktedirler elinde nasıl birer manipülasyon aracına dönüştüğünü gözler önüne serer. Kutsallık atfedilen samuray zırhının aslında içi boş bir simgeden ibaret olduğu gerçeği, filmin en çarpıcı felsefî vurgularından biridir.
Tatsuya Nakadai'nin Hanshirô rolündeki performansı âdeta bir oyunculuk dersi niteliğindedir. Bakışlarındaki derin hüzün ve öfke, karakterin yaşadığı insanî trajediyi seyirciye doğrudan hissettirir. Yoshio Miyajima'nın geometrik kadrajları, gölge-ışık kullanımı ve Toru Takemitsu'nun tekinsiz müzikleri, filmin klostrofobik ve gerilim dolu atmosferini mükemmelleştirir. Dövüş sahneleri ise gösterişten uzak, son derece gerçekçi ve rüzgârın uğultusu eşliğinde sürreal bir estetikle çekilmiştir.
Harakiri, sadece feodal Japonya'yı değil, bürokrasinin ve otoritenin insan hayatını hiçe saydığı tüm sistemleri hedef alan evrensel bir başyapıttır. Şekilciliği özün önüne koyan toplumsal yapılara yöneltilen bu tarihî eleştiri, güncelliğini hâlâ korumaktadır. Sinema sanatının anlatı ve teknik açıdan ulaştığı en üst noktalardan biri olan bu eser, seyircinin zihninde derin izler bırakmaktadır.
