İkiyüzlü hükümdar Kral Stefan’ın Malefiz (2014) filmindeki ölümünün üzerinden huzur dolu beş yıl geçmiş ve şimdi, beklenmedik ancak sevinç verici bir olay, fani Ulstead Krallığı ile büyülü Diyarlar’ın peri âlemini birleştirmek üzeredir. Ancak kötü niyetli kıskançlık, sınır tanımayan ihtiras ve aşağılık düşünceler insanların kalplerine sızarken, menfur bir ihanet bir kez daha genç ve gerçek bir aşkın önüne dikilir. Artık iki komşu dünya kendilerini korku ve önyargıyla bölünmüş bir hâlde bulur ve ne yazık ki yaklaşan bu birleşme, topyekûn bir çatışmaya zemin hazırlar. Bir anda, görkemli kanatlı peri Malefiz ile sevimli Prenses Aurora kendilerini bu amansız mücadelenin tam ortasında bulurlar; peki, aşk her zaman mutlu sonla mı biter?
Joachim Rønning’in yönettiği 2019 yapımı "Malefiz: Kötülüğün Gücü" (Maleficent: Mistress of Evil), ilk filmin sunduğu intikam ve bağışlama temasını daha geniş bir fantastik evrene taşıyor. Anlatı, Aurora ile Prens Phillip’in evlilik kararı etrafında şekillenirken insanoğlunun açgözlülüğü ile doğanın masumiyeti arasındaki kadim çatışmayı odağına alıyor. Yapım, bir karakter incelemesinden ziyade askerî stratejilerin, siyasi entrikaların ve büyük ölçekli savaş sahnelerinin hâkim olduğu görkemli bir fantastik aksiyona dönüşüyor. Malefiz’in kendi türünün kökenlerini keşfettiği alt hikâye ise evrenin derinliğini artırsa da zaman zaman ana omurgadan kopmalara yol açıyor.
Oyunculuk kadrosunda Angelina Jolie, karizması ve büyüleyici duruşuyla yine sahnelerin en baskın unsuru olmayı başarıyor. Onun karşısına dikilen Michelle Pfeiffer’ın canlandırdığı Kraliçe Ingrith karakteri, soğukkanlı ve hesapçı yapısıyla filme güçlü bir antagonist kazandırıyor. İki güçlü kadın figürü arasındaki örtülü gerilim, yapımın dramatik yükünü başarıyla sırtlıyor. Elle Fanning’in canlandırdığı Aurora ise barışçıl ve birleştirici rolüyle bu gerilimli dengenin merkezinde yer alıyor. Ancak senaryonun hızlandırılmış temposu, karakterlerin içsel yolculuklarının ilk filmdeki kadar derinleşmesine imkân tanımıyor.
Görsel efektler, kostüm tasarımları ve mekân zenginliği açısından film tam bir sinematik şölen sunuyor. Ulstead Krallığı’nın mimarî detayları ve periler diyarının renk paleti teknik anlamda oldukça doyurucu. Buna karşın, final bölümündeki çatışmaların çabuk çözüme kavuşturulması ve masalsı klişelere fazla prim verilmesi filmin özgünlüğüne gölge düşürüyor. Genel itibarıyla ilk filmin o karanlık ve yenilikçi atmosferini aratsa da sunduğu yüksek seyir zevki ve görsel ihtişamla dikkate değer bir devam halkası ortaya koyuyor.
