Etkileşimli yeni bir teknolojinin bir çocuğun dikkatini çekip geleneksel oyunların yerini almaya başlamasıyla, çok sevilen bir grup oyuncak onun hayatındaki yerlerinin tehdit altında olduğunu fark eder. Belirsiz bir gelecekle yüzleşmek üzere yeniden bir araya gelen eski dostlar; değişen zamanlara, beklenmedik zorluklara ve dijital dünyanın giderek büyüyen etkisine göğüs germek zorundadır. Bu yolculuk boyunca hayal gücünün, dostluğun ve sadakatin zamana meydan okuyan değerini yeniden keşfederken en büyük gayelerinin teknolojiyle rekabet etmek değil, samimi insani bağların sunduğu sevinci yeşertmek olduğunu öğrenirler.
Otuz yılı aşkın bir sinema mirasını dijital çağın gerçekleriyle yüzleştiren Oyuncak Hikâyesi 5 (Toy Story 5), serinin tematik omurgasını günümüz dünyasının en somut meselesiyle; ekran bağımlılığı ve akıllı cihazların istilâsıyla sınıyor. Yönetmen koltuğunu paylaşan Andrew Stanton ve McKenna Harris, çocuk odalarının fiziksel sınırlarını aşarak teknolojinin sunduğu sanal cazibe karşısında geleneksel oyun kültürünün ve dokunma hissinin anlamını sorgulayan cesur bir anlatı inşâ ediyor.
Woody, Buzz Lightyear, Jessie ve kadim dostların bu kez karşılaştığı tehdit, kötü niyetli bir koleksiyoncu yahut sevgisiz bir kreş tiranı değil; çocukların tüm dikkatini esir alan parıltılı tablet ekranları ve elektronik aygıtlar oluyor. Film, teknolojiyi kestirip atan bir düşman olarak karikatürize etmek yerine, değişen çağda bir çocuğun zihnine ve kalbine nasıl dokunulabileceğini irdeliyor. Somut bir oyuncağın sunduğu saf hayal gücü ile dijital dünyanın vadettiği anlık doyum arasındaki çatışma, hem nostaljik bir hüzün hem de zekâ dolu bir hicivle işleniyor.
Karakterlerin değişen dünya karşısındaki varoluşsal direnişi, serinin o bildik duygusal derinliğini taze tutarken; üst düzey canlandırma işçiliği, sürükleyici temposu ve nesiller arası köprü kuran nükteli diyaloglarıyla yapım, modern çağda da oyuncakların bir rûha ve vazgeçilmez bir anlama mâlik olduğunu zarifçe hatırlatıyor.
