Vertigo

Alfred Hitchcock'un dâhiyane eseri Vertigo (Ölüm Korkusu), sinema tarihinin en derin psikolojik incelemelerinden biridir. Film, yalnızca bir gerilim veya gizem sunmakla kalmaz; aynı zamanda saplantı, manipülasyon ve yaratılan kusursuz bir illüzyonun insan ruhunda açtığı yıkıcı yaraları anlatır. Görsel olarak ilettiğiniz image_246a33.jpg dosyasında da görüldüğü üzere, James Stewart ve Kim Novak'ın performansları bu kâbus gibi ama bir o kadar da büyüleyici atmosferin temel taşlarıdır. Hikâye, yükseklik korkusu (akrofobi) olan eski bir dedektif Scottie'nin, bir arkadaşının eşini takip etmesiyle başlar. Ancak bu sıradan takip, kısa sürede ölümcül ve tehlikeli bir takıntıya dönüşür. Hitchcock, San Francisco'nun tekinsiz hissettiren tarihî mekânlarını ustalıkla kullanırken, Scottie'nin içsel çöküşünü izleyiciye doğrudan yansıtmak için sinemaya "Vertigo efekti" (dolly zoom) olarak geçen eşsiz tekniği armağan eder. Bu görsel dehaya, Bernard Herrmann'ın sarmal ve gerilimli müzikleri eşlik ederek izleyiciyi âdeta karanlık bir girdabın içine çeker. Filmrobotu.com gibi nitelikli film eleştirisi ve puanlama topluluklarında her zaman tartışmasız başyapıt statüsünde değerlendirilen bu film, saf aşkın değil, birine duyulan hastalıklı arzunun anatomisidir. Kim Novak, hem ulaşılamaz, ruhani Madeleine hem de sıradan Judy rolleriyle melankolik bir çaresizliği ekrana muazzam bir şekilde taşır. Seyirciyi rahatsız eden, romantik beklentileri altüst eden ve yıllar geçtikçe sinema tarihindeki değeri daha iyi anlaşılan bu klasik, sinemanın salt bir eğlence aracı değil, insan psikolojisini deşen karmaşık bir sanat dalı olduğunu kanıtlar niteliktedir.