Angel-A

Luc Besson’un 2005 yapımı eseri Angel-A, Paris’in şiirsel ve siyah-beyaz atmosferinde filizlenen, masalsı ama bir o kadar da sert bir kendini keşif hikâyesi sunuyor. Görsel açıdan Thierry Arbogast’ın büyüleyici sinematografisiyle parıldayan film, Paris’in simgesel mekânlarını adeta insan sesinden arındırılmış, zamansız bir tablo gibi fon olarak kullanıyor. Besson, alışılagelmiş aksiyon odaklı tarzının aksine burada odağını karakter derinliğine ve diyaloğa kaydırarak izleyiciyi estetik bir görsel dil eşliğinde duygusal bir yolculuğa çıkarıyor. Hikâye, borç batağına saplanmış, kendi varlığından dahi nefret eden André ile onun hayatına tam da intiharın eşiğindeyken giren gizemli ve göz alıcı Angela arasındaki ilişkiye dayanıyor. Fiziksel ve ruhsal tezatlıklar üzerine kurulan bu dinamik, filmin en güçlü motoru. André’nin özgüvensizliği ve çaresizliği, Angela’nın sarsılmaz varlığı ve koşulsuz kabulüyle çakıştığında ortaya hem mizahi hem de sarsıcı bir iyileşme süreci çıkıyor. Film boyunca verilen asıl mücadele yer altı dünyasına olan maddi borçları ödemek gibi görünse de ana tema kişinin aynadaki kendi yansımasıyla barışması ve özsaygısını yeniden kazanmasıdır. Senaryodaki bazı felsefi tiradlar zaman zaman fazla didaktik görünse de Jamel Debbouze ve Rie Rasmussen arasındaki muazzam kimya filmi sürekli diri tutmayı başarıyor. Angel-A, mükemmel bir başyapıt olmasa da samimiyeti, muazzam siyah-bayaz kareleri ve hissettirdiği umut duygusuyla zihinde yer eden, izlenmeye değer özel bir modern peri masalı.