The Godfather Part II

Francis Ford Coppola’nın 1974 yapımı sinematik anıtı Baba 2 (The Godfather Part II), devam filmlerinin ilk yapıtın gölgesinde kalmaya mahkûm olduğu yönündeki genel kanıyı kökünden yıkan nâdir başyapıtlardan biridir. Film, paralel kurgu tekniğinin sinema tarihindeki en yetkin örneklerinden birini sunarak iki farklı zaman dilimini büyüleyici bir usta işliğiyle birbirine bağlar. Bir yanda genç Vito Corleone’nin (Robert De Niro) 20. yüzyılın başında Sicilya’dan New York’a uzanan göç hikâyesi, yoksulluktan imparatorluğa uzanan yükselişi ve ailesini korumak adına suça sürüklenişi anlatılır. Diğer yanda ise 1950’lerin sonlarında imparatorluğun başına geçen Michael Corleone’nin (Al Pacino) gücünü pekiştirme hırsı ve bu süreçte insânî değerlerinden tamamen kopuşu işlenir. Coppola, iki neslin hikâyesini yan yana koyarak muazzam bir tezat yaratır. Vito Corleone, suçu ailesini var etmek ve topluluk içinde bir düzen kurmak için bir araç olarak görürken; Michael Corleone, korumaya çalıştığı aile müessesesini dâhil olduğu güç çatışmaları uğruna bizzat kendi elleriyle içten içe çürütür. Al Pacino’nun hayat verdiği Michael karakterinin gözlerindeki o mutlak yalnızlık ve tecrit duygusu, sinema tarihinin en güçlü psikolojik portraylarından birini sunar. Robert De Niro ise Marlon Brando’nun mirasını devralıp ona kendi özgün yorumunu katmış, jest ve mimikleriyle sinematik bir zarafet sergilemiştir. Gordon Willis’in sıcak sarı ve kahverengi tonlarıyla geçmişi romantize eden, buna karşılık günümüzü soğuk ve karanlık tonlarla yansıtan görselleri sinematografinin zirve noktasıdır. Nino Rota ve Carmine Coppola’nın hüzün dolu besteleri ise trajedinin derinliğini katbekat artırır. Baba 2, sadece bir mafya destanı değil; gücün, hırsın, sadakatsizliğin ve ahlâkî çöküşün görkemli bir ağıtıdır.