İran kırsalındaki bir deve kuşu çiftliğinde çalışan Karim'in hayatı, kritik sınavları öncesinde kızının işitme cihazı bozulup onu yenilemek zorunda kalınca bambaşka bir yöne evrilir. Motosikletiyle Tahran'ın baş döndürücü karmaşasına adım atan Karim, kendisine hem heyecan hem de bağımsızlık vadeden beklenmedik kazanç kapıları ve yeni imkânlarla karşılaşır. Ne var ki çölün eteğindeki sakin köyü ile bu amansız metropol arasındaki derin kültürel ve iktisadî uçurumda bocalarken; Karim'in dürüstlüğü, ahlakî duruşu ve zeki ailesi üzerindeki geleneksel hâkimiyeti çetin bir sınavdan geçer.
Majid Majidi’nin yönettiği 2008 yapımı Serçelerin Şarkısı (Âvâz-e Gonjeshk-hâ), modernleşmenin getirdiği maddî hırs ile insanın fıtrî masumiyeti arasındaki çatışmayı şiirsel bir dille işleyen sarsıcı bir İran sineması örneğidir. Tahran kırsalındaki bir deve kuşu çiftliğinde çalışan Karim’in, bir devenin kaçmasıyla işini kaybetmesi ve işitme engelli kızının cihazını tamir ettirebilmek için büyük şehre adım atması, sade bir geçim mücadelesinden çok daha derin bir ahlâkî imtihana dönüşür.
Tahran’ın kaotik keşmekeşinde motosiklet taksiciliği ve nakliyecilik yapmaya başlayan Karim, kentin tüketim kültürü ve para odaklı düzeniyle temas ettikçe yavaş yavaş kendi iç sükûnetinden uzaklaşır. Şehir merkezinden topladığı hurda eşyaları sırtında taşıyıp evinin bahçesinde yığması, modern insanın açgözlülükle biriktirdiği manevi yüklerin ve kirlenmenin somut bir metaforu hâline gelir. Majidi; çocukların çamurlu su havuzunda japon balığı yetiştirme hayali üzerinden sunduğu saflık ile yetişkinlerin dünyasındaki yozlaşmayı kusursuz bir tezatla dengeler.
Rıza Naci’nin (Reza Naji) Berlin Film Festivali’nde Gümüş Ayı kazandıran performansı, karakterin kibir, öfke, pişmanlık ve nihayetinde kabulleniş duraklarından geçen içsel dönüşümünü benzersiz bir doğallıkla aktarır. Serçelerin Şarkısı, insanın elindekini kaybetmeden özündeki zenginliği fark edemeyişini anlatan, görsel dili güçlü ve samimi bir başyapıttır.
