Film, kaldırımda çiçek satan sevimli, görme engelli bir kızla tanışan ve kız tarafından zengin bir dük zannedilen Küçük Serseri’nin büyüleyici derecede sade hikâyesini anlatır. Kızın görme yetisini bir ameliyatın geri getirebileceğini öğrendiğinde, ameliyat için gereken parayı kazanmak üzere yola koyulur. Yalnızca Chaplin’in altından kalkabileceği bir dizi komik maceranın ardından, gösterdiği çabalar hapse düşmesine yol açsa da nihayetinde amacına ulaşır. O hapisteyken kız ameliyatını olur ve sonrasında kendisini sağlığına kavuşturan hayırseverle tanışmayı canıgönülden arzular. Kızın, adamın zengin bir dük değil de yalnızca Küçük Serseri olduğunu anladığı göz yaşartıcı kapanış sahnesi, sinema tarihinin en zirve anlarından biridir.
Sinema tarihinin en zarif yapıtlarından biri olan Şehir Işıkları, Charlie Chaplin’in sesli sinemanın doğuşuna meydan okuyan sessiz ama görkemli başyapıtıdır. Film, Şarlo’nun görme engelli bir çiçekçi kız ile kurduğu duygusal bağ etrafında şekillenir. Zengin ve alkolik bir adamın gelgitli dostluğu sayesinde elde ettiği imkânları tamamen sevdiği kadının gözlerini açtırmak için seferber eden Şarlo, fedakârlığın ve insani erdemlerin unutulmaz bir temsiline dönüşür. Chaplin, dönemin yükselen ses teknolojisine rağmen sessiz sinemanın estetik gücünden vazgeçmeyerek mizah ile dramı muazzam bir dengeyle bir araya getirir.
Eser boyunca boks sahnesindeki koreografik mizah anlayışı ve kent mekânındaki toplumsal çelişkiler, hikâye anlatımını derinleştirir. Görsel dilin zenginliği, kelimelere ihtiyaç duyulmadan da duygusal yoğunluğun zirveye taşınabileceğini gösterir. Filmin nihayetinde yer alan ve sinema tarihinin en etkileyici sahnelerinden biri olarak kabul edilen o son karşılaşma anı, izleyicide derin bir iz bırakır. Şehir Işıkları, sadece zamansız bir komedi değil; hâlâ tazeliğini koruyan, insanoğlunun karşılıksız sevgisine adanmış ölümsüz bir şiirdir.
