Hikâye, Ripley'nin insanlık uğruna kendini feda etmesinden 200 yıl sonra devam ediyor. Eski işverenleri çoktan tarihe karışmışken bu kez, içindeki uzaylıyı çıkarmak amacıyla genetik klonlama yöntemiyle bu tek kişilik ölüm makinesini hayata döndüren taraf ordu olur; fakat işlem sırasında Ripley'nin DNA'sı kraliçeyle kaynaşır ve uzaylılar serbest kalır. Artık Ripley, kime sadık kalacağına karar vermek zorundadır.
Fransız yönetmen Jean-Pierre Jeunet’nin imzasını taşıyan 1997 yapımı Alien: Diriliş (Alien: Resurrection), serinin kasvetli ve ciddi atmosferinden saparak sinematik evreni daha grotesk, stilize ve çizgi roman estetiğine yakın bir noktaya taşır. Üçüncü filmde trajik bir şekilde hayatına son veren Ellen Ripley, ölümünden iki yüz yıl sonra askerî bilim insanları tarafından klonlanarak yeniden hayata döndürülür. Ancak bu kez insan genleriyle Xenomorph DNA’sının birleşimi sonucunda ortaya çıkan Ripley 8, ne tam anlamıyla bir insandır ne de tamamen bir canavardır. Jeunet, kendine özgü yönetmenlik vizyonuyla USM Auriga adlı gemiyi tuhaf, paslı ve sürreal bir mekân tasarımıyla biçimlendirir.
Joss Whedon’ın kaleme aldığı senaryo, anlatıya daha önce şahit olunmamış kara mizah ögeleri ve hareketli bir aksiyon ritmi kazandırırken, korsan mürettebatının varlığı hikâyeyi bir uzay macerasına dönüştürür. Sigourney Weaver’ın zihinsel ve fiziksel olarak başkalaşım geçirmiş Ripley tasviri son derece dikkat çekicidir; ona eşlik eden Winona Ryder ve Dominique Pinon gibi isimler de kadronun renkli dokusunu pekiştirir. Ancak filmin çizgi romansı tonu, önceki yapıtların barındırdığı derinlikli varoluşsal korkuyu ve gerilimi zayıflatır. Yine de cesur görsel tercihleri ve hibrit yaratık tasarımıyla Alien: Diriliş, franchise dâhilinde kendine özgü, aykırı bir seyirlik sunar.
